Het Advents- en Kerstverhaal is ten einde.

 

De Bouwer dankt u voor het meedenken. De schrijver dankt u voor het lezen!

38. Wat er verder gebeurde...

 

Afgelopen nacht is er veel gebeurd. De Engelen van God maakten overuren. Eerst kregen de wijzen een droom, waarin ze gewaarschuwd werden om niet naar Herodes terug te gaan. Ze sloeg hun kamp op en vertrokken.

 

Ook Jozef kreeg een droom, waarin hem verteld werd dat hij Maria en het Kind moest meenemen en vluchten naar Egypte. De boze koning Herodes was van plan om alle jongetjes van 2 jaar en jonger te vermoorden.

 

Jozef nam de geschenken van de koningen mee en ook de wollen trui die Jonge-moeder had gegeven. Maar de andere dingen liet hij liggen omdat hij ze eenvoudigweg niet mee kon nemen. De waterkruik van Waterdraagster was veel te zwaar, maar het brood van Brooddraagster nam hij bij nader inzien toch maar mee als proviand voor onderwerg. De levende have, de lammetjes van de herders, liet hij achter. Maar ook het ding dat 'bril' heette. Jozef was bang dat het kapot zou gaan. Hij hoopte maar dat iemand het zou vinden en zou weten wat er mee moest gebeuren...

 

 

 

 

Jozef hoorde ze aankomen. "We krijgen weer bezoek," zei hij. Maria en hij keken hun ogen uit. Kamelen en mannen in mooie gewaden én bedienden! Ze leidden hun dieren naar de open plek voor de hut.

"Dit moet het zijn," zei Balthasar. "Kijk de ster! Hij beweegt niet meer."

"Laten we onze geschenken tevoorschijn halen en de nieuwe koning hulde brengen," stelde Melchior voor.

"Zijn we klaar?" vroeg Balthasar. Melchior en Caspar knikten. In optocht gingen ze naar de boshut. Voorop ging Balthasar, gevolgd door Melchior en Caspar sloot de rij.

 

"Welkom!" zei Jozef als een goede gastheer.

"Is dit de plek waar de nieuwgeboren koning is geboren?" vroeg Balthasar.

"Want wij hebben zijn ster in het Oosten gezien," zei Melchior.

"En zijn gekomen om hem hulde te brengen," sprak Caspar.

Maria glimlachte: "Ja, hier vinden jullie je koning." Ze wees op het Kind in de voerbak.

De wijzen knielden.

"We hebben geschenken meegebracht," zei Balthasar.

"Goud, wierook en mirre," sprak Melchior.

"Geschenken, een koning waardig," zei Caspar.

 

De bedienden bleven op de achtergrond, maar probeerden toch een glimp op te vangen van wat er in de hut gebeurde. "Kom maar!" Jozef wenkte hen. "Er is hier geen verschil tussen meester en dienaar. Iedereen mag bij het Kind komen.

Waterdraagster, Brooddraagster en Adrianus (en Twinkel) kwamen dichterbij. Zij knielden ook in het hooi. Waterdraagster zette haar waterkruik als geschenk voor het Kind neer. En Brooddraagster nam haar lekkerste broodje. Adrianus rommelde verlegen in zijn tas. Er lag een raar soort iets in zijn handen. 

"Ik noem het een bril," zei hij en legde het voorzichtig neer.

"We moesten maar eens gaan," zei Balthasar. Ze ruimden hun spullen op en brachten de kamelen naar buiten. "Waar blijft Caspar?" vroeg Melchior. "Kom je?" riep hij.

"Ja, ik kom!" Melchior zag hoe Caspar het kleine kameeltje vastbond aan één van de houten pilaren. "Ik laat hem hier," zei hij. "Dan hebben ze tenminste weer een dier op stal staan."

"Een goed idee," zei Melchior. "Dan kunnen we onze laatste etappe op normale snelheid afleggen."

 

Het was tegen de ochtend. In het huisje van Jonge-moeder sliep iedereen nog. Stilletjes gingen de wijzen en hun gevolg er vandoor. Ze trokken door het dorp, waar ook iedereen nog in bed lag. Toen ging het over het bospaadje langs de grot van Vissersvriend die heerlijk lag te snurken.

 

Maar op het veld bij de herders stonden Bijziende en Bebaarde de kuddes te bewaken. "Wat zie ik toch?" zei Bijziende. "Kijk! Daar! Wat komt daar aan?"

"Reizigers," verklaarde Bebaarde. "Zo te zien komen ze van ver." Bijziende schuifelde wat dichterbij om de vage schimmen wat beter te bekijken. "Zijn dat kamelen?" vroeg hij. "Ja," zei Bebaarde en hij gaf een omschrijving van wat hij zag."

 

Bebaarde en Bijziende stonden nu aan de kant van de weg, terwijl de stoet aan hen voorbij trok. "Is dat een Afrikaan?" vroeg Bijziende aan Bebaarde. "Ja, dat is een zwarte man." Caspar ving de woorden ook op en moest een beetje lachen. Hij viel op als enige met een zwart kleurtje. Het was maar goed dat hij een hoge en belangrijke positie had onderd de figuren. Hij was eigenlijk de enige die zich nooit zorgen hoefde te maken of hij wel of niet mee mocht doen in het verhaal. Hij was onvervangbaar! Een heerlijk gevoel gaf dat om bijzonder te zijn.

 

 

Langzaam schuifelde Bessenplukker de schuur in. De wijzen zaten bij elkaar in een hoek te praten. Adrianus zat nog in zijn eigen hoekje en poetste met een lapje zijn glaasjes op.

"Wat zijn dat?" vroeg Bessenplukker.

"Glaasjes om dingen beter te kunnen zien en om ze groter te maken," zei Adrianus. "Kijk maar eens." Hij gaf de jongen een stukje glas. Hij hield het voor zijn ogen en zag ineens dat de dingen dichterbij kwamen. "Dat is gaaf! Dan kan je wat ver is heel dichtbij zien."

"Wat is er met Twinkel gebeurd?" vroeg Adrianus die nu zijn trouwe viervoeter in het oog kreeg.

"De ganzen hebben hem te pakken gehad," zei Bessenplukker schuldbewust.

"Ach, die hond heeft ook altijd wat! Vraag maar aan Melchior of hij een doekje voor het bloeden heeft."

 

Bessenplukker ging naar Melchior en vroeg hem: "Heeft u een doekje voor het bloeden?"

"Een doekje voor het bloeden?" vroeg Melchior verbaasd.

"Twinkel is gewond. Karel de ganzerik heeft hem in zijn oor gebeten."

"O, Adrianus bedoelt natuurlijk een zalfje van heilzame kruiden. Kom maar mee!" Uit de bagage haalde Melchior een kruikje met sterk ruikende balsem. Hij smeerde wat op het linkeroor van Twinkel en deed er toen een doekje om. "Zo. Over een paar dagen zie je er niks meer van."

 

 

 

Bessenplukker ging hen voor naar de schuur. De wijzen verwachtten daar allemaal beesten aan te treffen, maar tot hun verbazing was de schuur helemaal leeg.

 

"Waar zijn de dieren?" vroeg Melchior.

"Hebben we allemaal moeten verkopen," antwoordde Bessenplukker. "We hebben alleen de ganzen nog."

Hij zette de lantaarn op één van de muurtjes. De wijzen brachten hun kamelen naar binnen. De vrouwen begonnen meteen te rommelen en iets eetbaars te maken. Adrianus zocht een stil hoekje op waar hij rustig zijn glaasjes kon poetsen.

Bessenplukker keek nog steeds zijn ogen uit naar al dat moois wat zich nu in hun schuur bevond. De drie wijzen die gekleed waren in dure stoffen, de kamelen beladen met hun bagage.

Plotseling voelde hij een natte hondesnuit in zijn hand. "Hé!"

"Hij wil spelen," zei Adrianus. "Neem hem maar even mee naar buiten."

 

Bessenplukker rende rondjes met Twinkel om de ganzenweide. Hij gooide een stok weg en de hond haalde hem op. De ganzen vonden het maar niets, zo'n raar beest op vier poten dat hard kon rennen en hard kon blaffen. Twinkel wilde vriendschap met de ganzen sluiten, maar daar waren de vogels niet van gediend. Eén van de ganzerikken haalde uit met zijn snafel en beet Twinkel in zijn oor. De hond rende weg en probeerde de gans kwijt te raken, maar de ganzerik liet niet los. Pas toen Bessenplukker met een stok tussenbeide kwam, werd Twinkel bevrijd. Zijn oor was een beetje ingescheurd en bloedde.

Bessenplukker schrok. Wat moest hij nu tegen Adrianus zeggen? Was het zijn schuld dat de ganzerik de hond gegrepen had?

 

Schoorvoetend schuifelde hij terug naar de schuur...

 

Net voor het donker bereikten de wijzen Bethlehem.

"Het kan nu niet ver meer zijn," sprak Melchior.

"Nee, ik weet het," zei Baltasar. "Maar ik val van vermoeidheid bijna van mijn kameel. Laten we een moment rusten."

"Laten we dan een rustige plek zoeken," stelde Caspar voor.

 

Voor hen in de heuvels lag een klein huisje met een schuurtje. Dichterbij gekomen kwam een troep ganzen al gakkend en blazend op hen af. De deur ging open en een kleine jongen verscheen. "Wow!"

Met verbazing aanschouwde Bessenplukker de stoet die hun kleine erfje op kwam rijden. Grote kamelen met mannen, gekleed in mooie gewaden.

De jongen liep snel terug naar binnen om zijn moeder en zusje te halen. Ze stonden nu met z'n drieën in de deuropening naar het schouwspel te kijken. De middelste wijze kwam naar hen toe. "Ach mevrouw, we zouden graag wat uitrusten, alvorens wij het laatste stuk van onze reis ondernemen. Staat u ons toe hier een moment te rusten?"

"Ze kunnen wel in de schuur, hè mam?" zei Bessenplukker. Jonge-moeder knikte. "Neem de lantaarn maar," zei ze, terwijl ze nog steeds naar de kleurige stoet keek.

"Maria, het is vandaag de achtste dag," zei Jozef. Ze knikte, want ze wist wat er moest gebeuren.

 

Het Kind werd die dag besneden en kreeg de naam JEZUS.

 

Nadat Herodes met de schriftgeleerden en opperpriesters gesproken had, liet hij de wijzen in het geheim bij zich komen.

 

"Heren," sprak Herodes met zoete stem. "Kom verder. Mijn dienaren hebben mij verteld waar jullie de nieuwgeboren koning kunnen vinden." Hij keek hen triomfantelijk aan: " In Bethlehem in Judea."

De wijzen keken waren blij dat ze nu wisten waar ze naartoe moesten gaan.

"Vertel mij eens, wanneer is die ster precies aan jullie verschenen?"

Baltasar gaf uitvoerig antwoord.

"Ga dan naar Bethlehem, beste heren. Wees zo goed op uw terugreis mij nogmaals te bezoeken. Ik wil alles weten over dit kind. Dan kan ik het ook aanbidden."

Caspar rilde even. Zijn donkere ogen kruisden die van de koning. Deze hief grijnzend zijn beker op: "Op de nieuwe koning!" Een onheilspellend gevoel bekroop de jonge Afrikaan.

 

"Hij meent het niet! Hij meent er niks van," zei hij tegen de andere wijzen.

"Geen vooroordelen, Caspar!" berispte Baltasar hem. "Hij heeft ons geweldig op weg geholpen. Laten we meteen doorreizen!"

 

Bij hun terugkomst vonden ze hun dienaars al wachtend op hen; de kamelen gezadeld en beladen.

"Laten we gaan!" zei Baltasar.

 

"Vannacht zullen we ons doel bereiken," zei Baltasar. "Jeruzalem!"

Ze waren er alle drie van overtuigd dat de nieuwe koning in het paleis geboren was. Met goede moed gingen ze op weg. En Baltasar had gelijk. Tegen het einde van de nacht zagen ze de stad liggen aan de horizon. Ze besloten hun tenten een paar kilometer vóór de stad op te zetten. Wat uit te rusten en dan het er 's middags op te wagen.

 

Ze vroegen bij de poort de weg en daar stonden ze niet veel later bij het paleis. Ze betraden de troonzaal.

"Welkom! Welkom!" klonk de stem van koning Herodes. De wijzen bogen diep. "Wat is de reden van uw bezoek, beste heren?"

"Waar is het kind dat geboren is als koning van de Joden?" vroeg Baltasar.

"Want wij hebben zijn ster zien opgaan," sprak Melchior.

"En we zijn gekomen om hem geschenken te brengen," zei Caspar.

Koning Herodes keek met grote ogen naar deze mannen. Zij wisten iets wat hij niet wist en de angst sloeg hem om het hart. "Laat de opperpriesters en schriftgeleerden komen!" beval hij.

De wijzen bogen diep en verlieten de zaal.